Mijn eerste

In de tekstballonnetjes bij het plaatje: "Slecht geregeld hè, dat OV in Nederland!", "Ik ben geloof ik mijn contactlens verloren" en "Hou vinnen bij je, viezerik!"

Haringen zijn heerlijk! Het duurde wel even voordat ik zover was dat ik het echt lekker vond; ik denk dat ik pas rond mijn 16de de specifieke smaak echt ben gaan waarderen. Ach, eerste keren.. Ik weet ook nog heel erg goed dat ik mijn eerste oester at, ook zo'n ervaring die je altijd bijblijft; het was aan de Atlantische kust in Frankrijk. Mijn oom had twee dozijn oesters gehaald Le Paysan de Poisson en was deze likkebaardend aan het openen; dit moest ik proberen, want oesters zijn zo heerlijk.. Mijn eerste oester; een hap waterig, zoutig snot, ik wist niet hoe ik het had! Ik kon me niet voorstellen dat ik dat ooit  met smaak zou oppeuzelen.. Maar ja, is dat niet typisch voor vele eerste keren? Je eerste zoen is meestal ook niet om over naar huis te schrijven, je eerste glas wijn: kom nou, niemand is meteen om.

Maar zo'n eerste haring van het seizoen, zeker dit jaar, is iets onbeschrijfelijk lekkers. Zacht, zilt, zoetig. hartig, de ZEE. Die eerste Hollandse Nieuwe -de Maatjes- mag je eigenlijk alleen maar zo eten, uit de knuist en geen gefrunnik eraan. Overigens is het leuk om te weten dat de term Maatjesharing weer een afgeleide is van Maagden Haring, want deze haringen hadden nog geen hom of kuit gedragen, geschoten of wat het visjargon ook moge zijn. Die oud-Hollandsche verbasteraars maakten er Maatjesharing van, wat ook een  hele gezellige term is uiteraard. Maar als zo'n harinkje dan al een poosje vin aan wal heeft en het niet meer helemaal haringonterend is om er iets mee te ondernemen, suggereer ik graag het volgende:

Haringtartaar. Men neme:

- Twee harinkjes

- Een lenteui

- Dille

- Crème Fraiche

- Een friszure appel: Elstar of Braeburn

- Citroensap

Pak een scherp (!) mes en snijd de haringen met overtuiging in blokjes; niet knuffelen met dat mes dus, daar kan haringvlees niet tegen. Doe in een kom. Snijd vervolgens de lenteui in ragfijne ringetjes en voeg toe aan de haring. Hak de dille superfijn en voeg tevens toe en bind dit alles met wat crème fraiche. Snijd de appel in kleine blokjes (echt klein is het lekkerste) en knijp er wat citroensap overheen zodat ze niet verkleuren.

Meng door de tartaar en maak het af met peper en zout. Serveer met wat roggebrood en laat me weten hoe het was, als dit je eerste keer is geweest ...

Tartelettes met sinaasappel en amadel in chocoladeganache

Ik vind maar weinig dingen zo gezellig als tartelettes. Een eenpersoons taartje: het is één van de aller-Franste dingen die ik kan bedenken! Met citroenvulling, gegeleerde frambozen- of chocolade-truffelvulling, het is zondig en feest tegelijk!

Voor 4 personen heb je dus van die leuke kleine tartelettevormpjes nodig:

Voor een zanddeeg:

- 100 gram boter

- 200 gram bloem

- 60 gram suiker

- halve theelepel zout

- Zakje vanillesuiker

Kneed snel tot een deegbal en laat deze rusten op een koele plaats. Verwarm de oven voor op 180 graden.

Voor de sinaasappel:

- Schil van een halve sinaasappel, met het wit eraan

- Water

- 100 gram suiker

Snijd de schil in reepjes en leg ze in een laagje koud water in een steelpannetje. Breng dit water aan de kook en giet de schilletjes vervolgens af; dit moet je vier keer herhalen, want zo worden ze zacht en gaat de bitterheid ervan af. Vervolgens zet je 200 ml water in het pannetje op met 100 gram suiker. Voeg de schilletjes toe en laat een kwartiertje bubbelen. Vervolgens giet je ze af en laat ze drogen op een stukje keukenpapier.

Voor de amandelpraliné:

- 150 gram suiker

- 50 ml water

- Handje amandelen (al dan niet met velletjes, het moge duidelijk zijn dat ik geen perfectionist ben)

- Maldon salt flakes

In een steelpannetje met dikke bodem roer je de suiker tot deze is opgelost, vervolgens laat je de siroop zachtjes pruttelen. Deze zal gaandeweg dikker worden en zal steeds donkerder kleuren. Blijf erbij want aangebakken caramel is echt supervies! In mijn keukenmachine hakte ik de amandelen in mootjes en als de caramel hazelnootbruin is, roer je de amandelen erdoor. Draai het vuur daarbij uit en voeg een snufje van de zoutvlokjes toe; ik hou ervan als het "aanwezig" dus ik doe lekker wat meer.

Vervolgens spreid je de praliné uit over wat bakpapier en laat het helemaal hard worden.

Pffffffffffffffff!! Zijn we er nou al?? Neen :)! Rol het deeg uit op een meet bloem bestoven ondergrond en vul de tartelettevormpjes. Bak ze blind (of niet) in een kwartier tot goudbruin en gaar. Laat ze afkoelen.

Ganache:

- 200 gram pure chocolade 70% cacaobestanddelen

- 150 ml slagroom

Smelt de chocolade, in de magnetron is dat een fluitje van een cent. Vervolgens spatel je de room erdoor en roert tot het een mooie glanzende massa is geworden. Vergeet niet de spatel in je mond te steken want het smaakt verrukkelijk!!!!

Nu is het moment daar!! Voeg de praliné in brokken en de sinaasappelschilletjes bij elkaar in de keukenmachine en draai tot het kleine stukjes zijn.

Haal de afgekoelde tartelettes uit hun vormpjes en schik ze op een bord/ plaat/ iets dat in je koelkast past. Op ieder tartelette schep je wat sinaasappel-caramelgruis en giet daarover de chocolade ganache tot het taartje bedekt is. Versier met enkele zoutvlokjes op het middelste midden en laat ze opstijven in de koeling.

Plof neer op de bank en wees trots want ze zijn prachtig en verrassend van smaak!!

Compensatiedrang

Er zijn maar weinig vruchten met zo veel associaties als de vijg. De vijg, die kleine groene vriend, is al van oudsher een beladen typje. Zo was er -naar het schijnt- in de Hof van Eden (tegenwoordig een keten van hotels) helemaal geen appelboom te bekennen, maar een vijgenboom. De vijg was de verboden vrucht in kwestie en toen Adam en Eva de Zonde hadden begaan, verborgen zij hun plots ongemakkelijke naaktheid achter -u raadt het- een vijgenblad.



Romulus en Remus werden onder het gebladerte van een vijgenboom gezoogd door de wolvin die hen redde en zo hielp om Rome tot stand te brengen. Die liederlijke oude Romeinen vergeleken dan weer de vorm van een vijgenblad met die van het vrouwelijk geslacht en Bacchus, die de god was van de wijn en van de losbandigheid die samenhangt met te diep in het glaasje kijken, werd vaak afgebeeld met de vijgenboom als symbool. Daarnaast beschermde de boom Maria en kindeke Jezus toen ze vervolgd werden door de soldaten van Herodes en ook Boeddha heeft een bijzondere relatie met de vijgenboom omdat hij hieronder in zijn verlichte staat raakte. Zo, zijn we meteen bijgepraat!

De vijg is een sensuele vrucht met een warme, zoete smaak die perfect past bij een lome zomeravond. Daarom het volgende gerecht, omdat het weer een druilerige dag lijkt te worden; laten we dit compenseren met wat zonnestralen op je bord. Alweer!

Men neme voor twee personen:
- Jonge bladsla, van de AH is perfect hiervoor 

- 100 gr Serranoham, of als we net salaris hebben gekregen; Iberico ham

- 8 verse rijpe vijgen

- Een handje hazelnoten

- Een puntje (rauwmelkse) blauwschimmelkaas (ik had Bleu des Causses)

- Balsamico-azijn & olie

Rooster in een droge pan de hazelnoten tot ze licht gebruind zijn en heerlijk beginnen te geuren. Leg op bordje (in ieder geval niet in de pan laten, want deze is heet en dan heb je in een mum van tijd zoewarte hazelnoten).

In een kom combineer je drie eetlepels olijfolie met één eetlepel azijn, peper en zout, met een garde klutsen tot het gemengd is. Verkruimel de kaas. Vervolgens de jonge bladsla toevoegen aan de dressing, de kaas erover en dan lekker met twee handen door elkaar husselen tot alle blaadjes glimmen. Leg hiervan op twee bordjes een royale pluk. Scheur de ham in repen en drapeer ze over de salade.

Snijd de topjes van de vijgen en snijd ze (of scheur ze, dat kan ook prima, staat lekker rustiek) in parten en garneer de borden hiermee. Hak de hazelnootjes grof en strooi over de borden. Een slokje olijfolie over en rond de salade en tot slot een draai zwarte peper; lekker met boerenbrood!

Hopelijk verlicht deze vijgensalade ook jullie dag!

… En dan verklaar ik u hierbij tot rozijnenbrood en sinaasappel!

Niet zo fijn als een zaterdagochtend waarbij je kunt uitslapen, de zon die schijnt, de ochtend ruikt zoet en zwaar naar bloemen en je zet een kopje koffie. Vandaag geen zorgen, het is een zonnige zaterdag..

Maar soms is geen zonnige zaterdag. Soms is het een miezerige, grijze, ongezellige zondagochtend. De lucht ruikt naar uitlaatgas, op je bureau ligt een belastingaanslag ter waarde van een auto op je te wachten, je hebt net je teen heel hard gestoten, je moet naar de sportschool, je carrière is niet-existent en even lijkt het alsof de wereld zich tegen je keert.

Gelukkig biedt de voorraadkast je soelaas, dus not to worry! Niets is zo troostrijk als een goed ontbijt.
Wentelteefjes.

Ik raap bij elkaar:
-  Twee sneetjes krentenbrood
-  Een sinaasappel
-  Een eitje
-  75 ml melk
-  Een eetlepel poedersuiker
-  Snuf kaneel
-  Sinaasappelmarmelade
-  Goede roomboter

Rasp een kwart van de sinaasappelschil en pers de sinaasappel uit. Klop het ei met de melk, suiker, kaneel en de sinaasappelrasp. Laat de sneetjes brood hierin lekker zompig worden aan beide zijden.
! Fijn
In een koekenpan smelt je de boter en bak de gedrenkte rozijnenboterhammetjes tot ze goudbruin zijn aan beide kanten. In een steelpannetje verwarm je ondertussen het sap met drie eetlepels marmelade tot een homogene siroopachtige massa.

Leg de wentelteefjes op een bordje, laat er een krulletje boter op smelten. Lepel de siroop eromheen en bepoeder tot slot met poedersuiker. Een cappuccino erbij, en hee, de zon is gaan schijnen! Fijn weekend allemaal!

P.S. Pompoen


Mijn lievelings kookboek allertijden tot dusver is het boek van Harry Eastwood, Red Velvet and Chocolate Heartache. Dit boek lees ik -als ware het het Heil'ge Schrift- vier avonden per week in bed voor het slapen gaan. Ik lees het keer op keer omdat ik gewoon intens gelukkig wordt van alle heerlijkheden die erin staat, met als nieuwe favoriet: Sinaasappelcupcakes met Sinaasappel Buttercream topping. Ik maakte vorige week nog een hele trommel vol, ik heb er die dag wel 6 opgegeten (vreselijk). Het geheim van Harry Eastwood is dat haar taarten en cakes geen boter bevatten maar in plaats daarvan amadelmeel en groente zoals courgette, zoete aardappel, flespompoen en wat dies meer zij.

Maar wat te doen met de resterende pompoen? Het was zondagavond, en ik had geen zin meer om nog de deur uit te gaan. Dus moest ik boodschappen gaan doen in de kast. De oogst was de halve pompoen, een gemberknolletje,een doos kerstomaatjes (kerst-omaatjes, blijft leuk), twee naanbroden en een pak rode linzen. Pollepel in mijn hand en ik ging aan de slag.

Pompoen-linzencurry!
- Theelepel nigellazaadjes
- Theelepel korianderzaadjes, gekneusd
- Halve theelepel
- Halve theelepel mosterdzaadjes
- Theelepel kurkuma
- Halve theelepel kerriepoeder
- Snufje kaneel
- Een nootje gember
- Eetlepel ciderazijn
- Theelepel harissa
- peper & zout
- Theelepel bruine suiker
- Halve flespompoen
- 100 gram rode linzen
- Tien kerstomaatjes
- 1 sjalot
- 1 teentje knoflook

In een steelpannetje verhit je de nigella, koriander en mosterdzaadjes tot ze beginnen te geuren, doe in een kommetje en zet apart. Stamp ze desgewenst nog even in een vijzel.

Kook de linzen volgens de aanwijzingen op de verpakking.

Neem een grote pan doe er een slok olijfolie in. Fruit hierin de sjalot en de knoflook (geplet en fijngehakt). Voeg de pompoen toe en de kerstomaatjes, gehalveerd. Rasp nu de gember erover. Voeg nu de specerijen, de suiker toe, de harissa en roer door, voeg een theekop heet water toe om te sudderen en de azijn. Dit is naar smaak uiteraard!

Tot slot de gegaarde linzen erbij en laat lekker stoven tot de pompoen gaar is. Dit duurt ongeveer twintig minuten. Roer er nog een klontje roomboter door. Je keuken zal nu ruiken als de kantine in het sprookje van 1001 nachten. Ik at het met warm naanbrood en wat fijngehakte koriander erover. Comfort food!

Red de Komkommer!!

Het kan niemand zijn ontgaan dat het op dit moment echt een K-tijd is voor de komkommer. Normaal gesproken is het rond deze tijd komkommertijd. Echter, stormachtige ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat er op onze sympathieke groene vriend sinds kort een taboe rust. De EHEC-bacterie is de aanstichter van deze ellende. Valse komkommerkwekers uit Spanje hebben de beschuldigende vinger gewezen naar de Nederlandse producenten; zij leveren risicomkommers af. Dat is natuurlijk je reinste leugen; onze komkommers zijn fris, eerlijk en puur, smaken heerlijk in een salade of ingelegd met witte wijnazijn, koriander- en mosterdzaadjes en wat dille, of geschild en in blokjes bij de nasi. Op de barricades en red de komkommer!

Kom, als je durft gaan we met onze risicomkommers die Spanjaarden eens een lesje leren, met een frisse gazpacho andaluz, in een handomdraai klaar en supergezond. Living on the edge, maar indien toch griezelig: je hoeft het niet nu te maken natuurlijk.

Men neme (voor 4 personen):

- één levensgevaarlijke risicomkommer
- een ontkorste witte boterham
- een blikje gepelde tomaten
- een handje kerstomaten
- een groene paprika
- een rode of groene peper
- een rode ui
- een teentje knoflook (naar smaak, meer mag ook)
- 100 ml rode wijnazijn
- een flinke slok olijfolie (extra vierge)
- twee eieren
- Serrano ham/ Iberico ham
- peper, zout
- Naar smaak: Peterselie, koriander


Zet een blender, keukenmachine of staafmixer klaar. Schil de langwerpige, groene demoon en snijd in stukken en doe dit vervolgens in de blender. Dit geldt voor alle ingrediënten -behalve de eieren en de ham- , so I will only say zis once! Voeg de overige ingredienten toe en laat draaien tot een homogene massa en proef even of je er nog meer wijnazijn bij wilt. Zet het vervolgens in de koeling tot het helemaal koud is.

Kook de eieren tot ze net hard zijn en snijd deze met een old-fashioned eiersnijder in blokjes. Een leuke tip is om je voor te laten lichten  over het wezen van de eiersnijder is middels Wikipedia's eigen Johan Bos; zoek de eiersnijder op op Wikipedia, klik op de voorleesknop en geniet. Schenk de gazpacho in glazen, verdeel er wat ham over, drizzel nog wat olijfolie erover en schep wat blokjes ei op de gazpacho. Maak af met wat gehakte peterselie en koriander. Caramba!

Colourblocking

Het is zomer in Amsterdam. Ik zit op een terras met een witbiertje in mijn hand te kijken naar de prachtige menigte die aan me voorbij wandelt. Ik heb zojuist een hip shirt gekocht voor teveel geld; zo doe je dat immers in Amsterdam. Het is best lastig om qua hipheid gehandicapt te zijn en dan toch op een zonnige zaterdag de stad in te durven, maar ik heb mijn beste beentje voorgezet en mijn lief is trots op mijn shirt!

Ik neem een slokje en kijk naar de voorbij schuivende mensen; ze zijn mooi en cool en doen allemaal aan colourblocking. De mannen, met hun gecoiffeerde baarden -ongeveer even hulpbehoevend als een pasgeboren cavia- en hun haren door de war, de vrouwen met wijde tops gecounterd door strakke shorts, nietsverhullend, dus alleen voor de happy few. Ze dragen alle kleuren van de regenboog en kijken er heel erg blasé bij, door hun Ray Ban's.

Ik block ook lekker colour, maar dan in de keuken en de basiskleur van vandaag is Groen! Pak je pan en volg mij maar:

- 300 gram gedopte tuinbonen

- vier plakken zuurdesembrood, vingerdik

- groene extra vierge olijfolie

- Bosjes munt en bosje platte peterselie

- knoflook, een teentje (vers, als het kan!)

- Pecorino of feta

- Citroen

Grill de plakken brood in een grillpan (even inkwasten met wat olijfolie) tot ze van die mooie imagematige streepjes hebben. Pak een koekenpan en zet op het vuur. Plet de knoflook en hak hem goed fijn, denk erbij aan iemand die je niet zo mag. Let op, als je gedroogde knoflook hebt, snijd deze dan even over de lengte open en haal de groene kern er uit; dit lastpak zorgt voor een geïrriteerde maag en die nare, metalige knoflookgeur. We zijn dus beter af zonder hem!

Fruit de knoflook, niet bruin laten worden en voeg de tuinbonen toe. Als ze zo jong zijn hoeven ze niet dubbelgedopt en geblancheerd, maar dit kan uiteraard naar believen worden gedaan. Schud ze lekker om in de olie en strooi er peper en zout over. Maldon zoutvlokken zijn erg lekker hierbij. Een spriets citroensap en wat -rasp om op smaak te brengen en tot slot de fijngehakte peterselie en munt. Schud nog een keertje om en doe een schepje van de tuinboontjes over het gegrillde brood. Maak af met citroensap, olijfolie, geraspte pecorino en een draai zwarte peper. 

Eet het op in de zon op je balkon en drink er een glas koude Grüner Veltliner bij. Vergeet niet om er heel blasé bij te kijken, je blockt tenslotte ook colour en je bent dus retehip:)!