Zo nu en dan word ik overvallen door een vlaag van nostalgie, van heimee naar vroeger. Ik was zestien jaar en nog gelukkig in onwetendheid over wat me te wachten stond in de grote boze mensen wereld. In de schemer van mijn tienertijd, giechelend in de gangen van de school met vriendinnen, op de brommer naar school, flirten in het café waar ik mijn tussenuren doorbracht maar ook bij mamma op de bank met kopjes thee.
Het leven was echt -de cliché doet zijn werk- ongecompliceerd. Hoewel .. er was vaak en veel liefdesverdriet, en ook een zwaar geval van onbeantwoorde liefde. Deze onbeantwoorde liefde was eigenlijk een geval van verlegenheid aan beide kanten en dus probeerden we wel zoveel mogelijk in elkaars buurt te zijn. Samen er tussen knijpen tijdens lesvrije uren bracht ons dan vaak naar de Amersfoortse binnenstad, naar een aantal vaste adressen: onder meer naar De Karsseboom voor chocolademelk, naar La Place voor een broodje kruidenkaas en naar De Tuinen voor de onnavolgbare Crunchie van Cadbury.
De Crunchie was een geval apart: het smaakte als een wetenschappelijk experiment. De 'warme', knapperige binnenkant met bubbels die in het hart van de reep groter waren, smakend als toffee-honing en dan daaromheen Cadbury's melkchocolade met een romige gecondenseerde-melk-smaak.. We aten dit dan met een kopje thee. Ik nam kleine muizenhapjes om er extra lang mee te doen en liet dan de kleine, magische bubbels smelten op mijn tong, terwijl we op onze buik lagen met ons tekstboek Duits voor onze neuzen.
Zo smaakte tienerliefde. Maar ik kon deze liefde al geruime tijd niet meer vinden bij De Tuinen. Dus ik heb lang gezocht naar het recept en met succes:
- 4 eetlepels Golden Syrup (te verkrijgen bij de toko)
- 100 gram witte basterdsuiker
- 1,5 theelepel dubbelkoolzure soda (Natriumbicarbonaat of gewoon zuiveringszout in de volksmond, ook bij de toko)
Daarbij zet je klaar: een steelpannetje, een pollepel en een bakplaat met een stuk bakpapier erop (30 cm x 30 cm). In het pannetje roer je de suiker door de Golden Syrup (stevig goedje, dus schep dit uit de pot met een onder de kraan verwarmde lepel) en laat dit dan rustig op het vuur staan tot alles lekker bubbelt en een mooie karamelkleur heeft gekregen. Beslist niet meer roeren als het aan het smelten is, je roert enkel om de suiker door de syrup te verspreiden. Haal de kolkende karamelkleurige massa nu van het vuur en voeg de dubbelkoolzure soda toe. Lekker roeren nu met je pollelepel en kijk naar je eigen wetenschappelijke experiment!! Het bubbelt en bruist dat het een lieve lust is. Na 20 seconden stevig roeren giet je de massa op de bakplaat.
Laat deze plak de hele dag uitharden en hak dan -als het helemaal gehard is- in brokken. Je eet deze brokken zo, op een bol vanilleijs maar van dippen in melkchocolade zal het ook beslist niet onsmakelijk worden. Veel plezier met je wandeling langs mijn memory lane...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten